Dżinougorzaki żyją na nizinach wschodniej i środkowej Europy. Najczęściej można spotkać je na obszarach zaniedbanych upraw czy porzuconych, ale niezakrzaczonych pól, rzadziej przy rowach i kanałach melioracyjnych. Widywane są od wiosny do jesieni. Wraz z nastaniem chłodnych dni udają się do swych legowisk na zimową drzemkę. Niewiele wiadomo o ich zwyczajach żywieniowych. Przypuszcza się, że jadają długo leżakujące szkło i eternit. Składają jaja w porzuconych zielonych i brązowych butelkach z resztkami zawartości, skąd – po wykluciu się – wylatują. Występują w trzech gatunkach, różniących się barwą, wielkością i szybkością biegu. Na terenie Węgier najczęściej spotykane są powolne Dżinougorzaki winne, o ciemnym, bordowym lub czerwonawym kolorze sierści, które dorastają do 1 metra wysokości.

Dla Wielkopolski i Mazowsza charakterystyczne są szybkie Dżinougorzaki piwne. Mają one barwę brązową, dorastają do 170 cm. W tej rasie występuje także wyjątkowo zwinny, szybko biegający typ: Dżinougorzak kujawski, zwany też pampowym, który ma jasną, zazwyczaj ugrową, sierść. Trzecim, najmniej licznym, gatunkiem jest Dżinougorzak samogonowy. Bardzo rzadko można zaobserwować pojedyncze osobniki na poleskich, zabagnionych polach, ciągnących się wzdłuż Prypeci. Gatunek ten jest zagrożony wymarciem z powodu braku miejsc lęgowych. Wynika to z działań władz białoruskich, które skutecznie dbają o czystość pól i rowów. Niewielka populacja zachowała się jeszcze na terenach północnej Ukrainy…