Echowąwozaki południcowate to specyficzne formy skało-podobne, zbudowane z krystalizujących brył wapienia i dolomitu, w których tworzą się wyżłobienia, przypominające wejścia do jaskiń. Występują w wschodnich i południowych Alpach, choć pojawiały się doniesienia o pojedynczych osobnikach w Ojcowskim Parku Narodowym, dotąd nie potwierdzone przez badaczy. Przybierają one krasowe formy chraterystyczne dla jarów i wąwozów górskich, do złudzenia przypominają naturalne ukształtowanie terenu, który zamieszkują. Ich cykl życiowy jest ściśle powiązany z panującą na danym terenie temperaturą. Ożywają w ciepłe i słoneczne dni, szczególnie aktywne są w okresie od czerwca do sierpnia, w godzinach okołopołudniowych. Ich obecność jest potwierdzana głównie poprzez aktywność dźwiękową, gdyż trudno odróżnić je od naturalnych form skalnych.

Przedrzeźniają usłyszane głosy turystów, wędrujących szlakami, powtarzają odgłosy zwierząt, naśladują trzaski i szumy drzew. Samotni wędrowcy bardzo często słyszą ich złowróżebne pomruki, wywołane zazwyczaj rozszerzaniem się wystawionych na promienie słoneczne powierzchni. Echowawozaki nie są jednak groźne, ich występowanie na danym terenie sprzyja powstawaniu lokalnych legend i baśni o zjawiskach niewyjaśnionych.